Лидерот на хаир металот се врајќа на голема врата Motley Crue . Тие со најновото остварување се враќаат кон стариот призвук кој е проверен со нивното последно ДВД издание кое е повеќе од феноменално кое всушност и му преставуваше насоко за новото остварување. Спрема мене беше опипување на пулсот на публиката во кое и не погрешија. Тоа е првото после подолг период врајќање на вистинскиот колосек едноставно насловено "Saints of Los Angeles". Дискот е много близу до најдобрите денови на Vince Neil, Mick Mars, Nikki Sixx и лошото момче Tommy Lee од периодот "Dr. Feelgood" кога и имав среќа да ги проследам во живо во Будимпешта. Тоа очигледно само му успева на големите бендови. Дури и самиот омот е препровокативен кој симболизира крст од четири преплетени голи женски тела. Motley Crue уште еднач потврдија дека се лидери на глам металот, лидери на американскиот рокенрол од 80-те, лидери на сцената во Лос Анџелес неприкосновени, како и лидери по скандали. Врајќањетп кон звукот од 80-те години на минатиот век е много добро решение за нив покрај тоа што е и многу провитабилно за разлика од последните неколку творби кои беа големо промашај. Долгото експериментирање и лутање на Motley Crue заврши очигледно, бидејки во пракса се покажа погубно. Последните остварувања на четирите светци од LA небеа толку интересни. Едноставно тој период поинтересното во 90-те од албумите беше нивниот скандален живот со премногу наркотиците, а посебно беше на секоја насловна страница мајсторот за скандали Tommy Lee со неговата сопруга спасителката Pamela , а музиката им беше во втор план. Но конечно се промени тоа и еве дојде денот во оваа 2008 година, кога Motley Crue во оригинален состав се преставија како што треба со "Saints of Los Angeles". Со него четирите хулигани успеаа да го уловат духот на 80-те кое и им прилега. Можеби тајната се крие во тоа што самиот албум е компониран по биографијата на Crue - "The Dirt" поточно нивната книга која го преставува и нивниот вистински лик "секс, дрога и рокендрол". Во "Saints of Los Angeles" Vince Neil, Mick Mars, Nikki Sixx и Tommy Lee се во одлична форма како и во нивните последни настапи. Сеуште се живи и искрени луди како некогаш , музика е целиот нивни живот . Желни се да прават и свират музика иако имаат премногу богатсва и пари , а да не зборуваме за жени . Тие се жедни сеуште и продолжуваат понатаму. Не ги спрече ниту алкохолот, ниту зависноста од дрогата, нити заморот од милионите концерти па ниту ни годините.
Ова остварување го започнуваат со интро L.A.M.F. кое всушност би требало како кратеница да им значи Los Angeles Mutherfucker и кое многу ме подсеќа на интрото од Shaut at the Devil. A во ова остварување гостуваат Josh Todd (Buckcherry), Jacoby Shaddix (Papa Roach), James Michael (Sixx AM) и Chris Taylor (Trapt) во истоимената нумера како и албумот Saints of Los Angeles . Нивната музика е исвирен со неопходна доза на рокенроло . А има и модерни елементи како на пример во нумерата "Welcome to the Machine". А има и само една балада - "The Animal in Me", во која што е опишана зависноста на Nikki Sixx од хероин. "Down at the Whisky", "Saints of Los Angeles", "White Trash Circus", "Face Down in the Dirt" – те врајкаат во најдобрите години на металот од 80-те и одскоклнуваат во ова остварување. Но во албумот има и слаби моменти како во "Chicks = Trouble" и "Just Another Psycho" , не им се многу лоши но мене едноставно не ми се допаѓаат . Иначе во овие дванадесет композиции Motley Crue се представија во добро светло поготово после еден долг неуспешен период. Еве тие како да се разбудија од тој сон. После скоро 30-годишна кариера тие живеат и создаваат како за прв пат шелни да се престават и докажат како да се дебитанти. Иако со иладни проблеми тие ги пребродија и не се предаваат. Многумина ги отпишаа веќе од поодамна , но едноставно тие како да воскреснаа. Најомилена ми е "Mutherfucker of the Year". Тоа се старите вистински вапери.

Оценка: 8 oд 10

Зевс